Πέμπτη 23 Ιουνίου 2016

Παραμονή του Αϊ-Γιαννιού και ζωντανέψαμε το έθιμο του Κλήδονα στην αυλή του σχολείου μας. 

Τα παιδιά έφεραν το αμίλητο νερό σ'ένα σταμνάκι, έριξαν μέσα τα ριζικάρια,το σκέπασαν μ'ένα κόκκινο πανί, κι όταν ήρθε η ώρα το ξεσκέσπασαν, τραβώντας ό,τι τους τύχαινε και απαγγέλοντας λαϊκά δίστιχα της αγάπης. 

Χόρεψαν, κατόπιν, όμορφους, παραδοσιακούς χορούς και τέλος, κάψαμε τα στεφάνια της Πρωτομαγιάς και πήδησαν τις φωτιές. 

Στη διάρκεια της μικρής αυτής γιορτής διαβάσαμε ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα της Ιφιγένειας Χρυσοχόου "Ξεριζωμένη γενιά", που αναφερόταν στον πρώτο Κλήδονα που ζωντάνεψαν οι προσφυγοπούλες τον Ιούνιο του 1923, στην Θεσσαλονίκη.

Αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε όλους τους συγχωριανούς μας που στήριξαν με την παρουσία τους αυτήν την προσπάθεια, και ιδιαίτερα τις μητέρες των παιδιών που ετοίμασαν ένα σωρό καλούδια για κεράσματα.

"Θερινό Ηλιοστάσι" του Γιώργου Σεφέρη

ΙΔ´

Τώρα,
μὲ τὸ λιωμένο μολύβι τοῦ κλήδονα
τὸ λαμπύρισμα τοῦ καλοκαιρινοῦ πελάγου,
ἡ γύμνια ὁλόκληρης της ζωῆς·
καὶ τὸ πέρασμα καὶ τὸ σταμάτημα καὶ τὸ πλάγιασμα καὶ τὸ τίναγμα
τὰ χείλια τὸ χαϊδεμένο δέρας,
ὅλα γυρεύουν νὰ καοῦν.

Ὅπως τὸ πεῦκο καταμεσήμερα
κυριεμένο ἀπ᾿ τὸ ρετσίνι
βιάζεται νὰ γεννήσει φλόγα
καὶ δὲ βαστᾷ πιὰ τὴν παιδωμή -

φώναξε τὰ παιδιὰ νὰ μαζέψουν τὴ στάχτη
καὶ νὰ τὴ σπείρουν.
Ὅ,τι πέρασε πέρασε σωστά.

Κι ἐκεῖνα ἀκόμη ποὺ δὲν πέρασαν
πρέπει νὰ καοῦν
τοῦτο τὸ μεσημέρι ποὺ καρφώθηκε ὁ ἥλιος

στὴν καρδιὰ τοῦ ἑκατόφυλλου ρόδου.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μουσθένης εύχεται

στα όπου γης Μουσθενιωτάκια και σ' όλο το μαθητόκοσμο

Καλή δύναμη για τις εξετάσεις και δίκαια αποτελέσματα κατά τον κόπο τους!

Θάλεια Φλωρά Καραβία Κοπέλα που διαβάζει Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών

 

Για τη γιορτή της Μητέρας 
 

Άγγελος Σικελιανός, «Της μάνας μου»

Ω μάνα μου, εφταπάρθενη

βαθιά αγκαλιά

που ως ουρανός ανοίγει!

Ανοίγει, ανοίγει –

μα από πού μπορεί η καρδιά να φύγει;

 

Πάντα θα ‘ρτω να χαϊδευτώ

στα γόνατά σου απ’ τ’ αχνό

της ευλογίας το χέρι,

να πω τον λόγο τον παλιό:

“Μάνα, φωτιά με βύζαξες

κ’ είναι η καρδιά μου αστέρι;”

Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη Ταφή Σου, 

προσφέρουσι Χριστέ μου.

Μαζί και μεις, όπως κάθε Μεγάλη Παρασκευή, στολίσαμε τον Επιτάφιο, ψάλαμε τα Εγκώμια και ακολουθήσαμε την περιφορά, έχοντας στην καρδιά μας εκείνο το χαροποιόν πένθος που γεννά την ελπίδα της Ανάστασης.

Αυτή είναι η πίστη μας και η προσμονή μας κι ευχόμαστε το αναστάσιμο Φως να πλημμυρίζει τις ζωές όλων μας.

 

Άσμα Μικρό Νίκου Καρούζου

                                Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.

Είχε συνάξει λίγα φύλλα

ένα κλαδί γεμάτο φως

είχε πονέσει.

Και τώρα χάθηκε...

Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος

αγγίζει νέους ουρανούς

η προσευχή του μάχη.

                             Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.

Ελ Γκρέκο "Ο διαμερισμός των ιματίων" 

Είθε διά της οδύνης να διαβούμε τη Μεγάλη Εβδομάδα και να αξιωθούμε τη χαρά της Αναστάσεως!

Let' do it, GREECE

Σήμερα, Κυριακή 17 Απριλίου 2016 και στα πλαίσια της δράσης Let's Do It Greece, ανεβήκαμε στο Παγγαίο, με τελικό προορισμό τον καταρράκτη. Κάναμε μία προσπάθεια ν’ ανοίξουμε το μονοπάτι που βέβαια χρήζει παρέμβασης από την αρμόδια υπηρεσία του Δασαρχείου. Μας δόθηκε ωστόσο η ευκαιρία να απολαύσουμε τις ομορφιές και τα αρώματα της άνοιξης σε μια διαδρομή πλούσια σε εκπλήξεις. Ευχαριστούμε θερμά και έναν- έναν, προσωπικά, όσους και όσες συμμετείχαν στον ανοιξιάτικο αυτό περίπατο.

Τι δίκαια και πόσο σιωπηλά είναι τα δέντρα.
Δε ζητάνε στάλα παραπάνω απ' αυτό που τους αναλογεί...
Με το παραμικρό αεράκι πιάνουν το τραγούδι..
'Oταν τα πληγώσεις, δε βογκάνε...
Δεν τραβάνε τα πλούσια μαλλιά τους.
Δακρύζουνε κρυφά κι ακούν οι ρίζες.
'Oμως καμιά φορά πεισμώνουν όταν ο άνθρωπος τα βασανίζει.
Αγριεύουν τότε, συστρέφονται, φτύνουν τον καρπό.
Εκδικούνται το χέρι που τα καίει.
Ρίχνουν χωριά μες στις πλημμύρες.
Με δένδρινα μυαλά νουθετούνε.
Με θεσπίσματα θεία αφανίζουνε φυλές..
Μανόλης Πρατικάκης

Αὐτὰ τὰ δέντρα δὲ βολεύονται μὲ λιγότερο οὐρανό,
αὐτὲς οἱ πέτρες δὲ βολεύονται κάτου ἀπ᾿ τὰ ξένα βήματα,
αὐτὰ τὰ πρόσωπα δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸν ἥλιο,
αὐτὲς οἱ καρδιὲς δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸ δίκιο.
Γιάννης Ρίτσος «Ρωμιοσύνη»