Σας περιμένουμε!

 

Εκεί που διαλογιζόμουν μόνος μου, ήρθε και κάθισε στο νου μου ολάκερο το έτος που τελείωνε εκείνη τη μέρα και δεν άφηνε πίσω του ακόμα παρά λίγες μαύρες ώρες χωρίς ήλιο, σαν άκρη μαύρης ουράς. Eίχε ένα πένθιμο ήθος απάνω του και το λυπήθηκα από την καρδιά μου, που πήγαινε να πνιγεί στον απέραντον ωκεανό των περασμένων.
-Ε! γεροτσέλιγκα! Τι λες; καθόμαστε απόψε ως τα μεσάνυχτα για να ιδούμε πως θα φύγει ο παλιός ο χρόνος και πως θα ’ρθει ο καινούργιος;

-Α! είν’ όμορφο πράγμα, παιδί μου! Γίνεται ένας κλονισμός στην πλάση, ένα βαθύ βουητό, που πρέπει να ’χεις πολύ, πολύ αλαφρό αυτί για να το καταλάβεις. Γίνεται ένα τρομερό, απόκοσμο κλάμα... Δεν είναι μικρό πράγμα να ’ρχεται ένας άλλος και σου παίρνει από τα χέρια σου τα κλειδιά του Κόσμου! Σαν καλή ώρα να ’ρθει απόψε ένας άλλος και να μας πει:"φευγάτε από το χειμάδι! Θα καθήσω εγώ!" Είδες τι πόλεμος γένηκε έξω; Τι ήταν, παντεχαίνεις, αυτή η τρομερή νεροποντή; Αυτό το στοιχειοπάλεμα, αυτά τα αστροπελέκια, αυτά τα τραντάγματα της γης; Τι άλλο ήταν, παρά πόλεμος ανάμεσα του ενός χρόνου και του αλλουνού…

Χρήστος Χρηστοβασίλης  «Η καλύτερή μου Αρχιχρονιά»  

 

 Καλή κι ευλογημένη χρονιά σε όλους με υγεία και σύνεση!

 

Η Γέννηση του Χριστού, Ι. Μ.Σταυρονικήτα, Άγ.Όρος

 “Η ΦΑΤΝΗ” (1961)

Μέσα μας γίνεται η Γέννηση.
Έξω στέκει το σχήμα της –
Μας φανερώνεται.

Εδώ που στήσαμε τη φάτνη,
Εδώ που κρεμάσανε το άστρο,
Είναι σα μια μεγάλη πέτρα –
Πέτρα υψηλή, μετέωρη.
Ένα πυκνό σημείο αιωνιότητας.

Το Βρέφος, ο Ιωσήφ και η Μαρία,
Τ’ αγαθά ζώα. Οι Άγγελοι
Σταματημένοι σε μια πτήση
Ψηλά, στη σιωπή, παίζοντας όργανα.

Άρπα, κορνέτα, βιολί και φυσαρμόνικα.

Ακίνητοι σαν από πορσελάνη,
Με σιωπή απόλυτη, μουσική.

(Η Νύχτα απλώνεται σαν την ηχώ
Αυτής της μουσικής, της σιωπής,
Της μουσικής των Αγγέλων μέσα μας, έξω μας).

Αν στέκουν εδώ, πετούν εκεί,
Στον άλλο χώρο∙ αντλούν
Αίμα σκληρό απ’ το αίμα μας,
Αγάπη απ’ την αγάπη μας.

Παίρνουν τα όνειρά μας και τα ψηλώνουν.

Η Μάνα στέκει κοντά τους ακίνητη,
Σαν από πορσελάνη, αγγίζει τα εύθραυστα πόδια τους.

Βλέπει το αόρατο στο μαγικό καθρέφτη του ορατού.

Τι τώρα, τι πάντα.

Ω καθαρότατη ψυχή,
Άμωμη, αμόλυντη, ανυπόκριτη.

Ο χρόνος ανοίγει σαν το φεγγίτη που μας φωτίζει.

Τα παίρνουμε και τα πλαγιάζουμε
Μέσα σ’ ένα κουτί να κοιμηθούν
Πάνω σε χάρτινο άχυρο να μη ραγίσουν

 Γιώργος Θέμελης

Όμορφα και ειρηνικά Χριστούγεννα σε όλους!

Το Δ.Σ. του Συλλόγου

Σας περιμένουμε!

Ο πίνακας ζωγραφικής φιλοτεχνήθηκε και δωρήθηκε από τη συγχωριανή μας και φίλη του Συλλόγου, κα Στέλλα Γιαγκούλη, ως ευχαριστήριο  για την υποστήριξη του κόσμου στην προσπάθεια διεκδίκησης υποτροφίας για σπουδές της στο BORGIAS COLLEGE OF FINE ART & DESIGN και κοσμεί από σήμερα την αίθουσα εκδηλώσεών μας.
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μουσθένης ευχαριστεί θερμά τη ζωγράφο και εύχεται ολόψυχα καλή και δημιουργική πορεία.

Σας περιμένουμε!

20ο Φεστιβάλ Πιερίας Κοιλάδας

ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΟΥΛΙ...

Τρεις αιώνες Έλληνες μετανάστες

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Επιμέλεια - παρουσίαση: Σεραφείμ Πετρίδης

     Ακκορντεόν: Παναγιώτης Ανδρέογλου

Τραγούδι: Elisabeth Ioannidis

                     Κυριακή Ανδρέογλου

                             Μαρία Παπασαραφιανού

                Δανάη Νεραντζάκη

Κείμενα: Νίκη Γκίνογλου

                        Γιώργος Ξεζωνάκης

                     Ρωμανός Πετρίδης

            Μαρία Κούκου

             Μαρίνα Μίσκου